วันนี้วันครู เลยคิดว่าอยากอัพเรื่องครูๆ เสียหน่อย เพราะบล็อกผมยังไม่เคยทำธีม "คุณครู" มาก่อนเลย, ครูในที่นี้ขอให้เข้าใจโดยทั่วกันนะครับว่า ไม่ใช่ "อาจารย์" ที่สอนในมหาวิทยาลัย กรุณานึกภาพถึงโรงเรียนประถม-มัธยมบ้านนาทั่วไป

ผมเชื่ออยู่อย่างหนึ่งว่า ครูต่างกับอาจารย์ตรงที่ ครูจะสอนนักเรียน (นักเรียน คือ พวกที่ยังไมได้ศึกษา ยังไม่รู้ห่าเหวอะไรทั้งสิ้น!) ส่วนอาจารย์จะสอนนักศึกษา (นักศึกษา คือ พวกที่เคยเรียนมาแล้ว ต้องค้นหาเองบ้าง!) โดยส่วนตัวผมเข้าใจแบบนี้จริงๆ เข้าเรื่องกันดีกว่า ก่อนจะยาวไปลำลูกกา และต่อไปนี้คือ 7 ข้อที่คนเคยเป็นนักเรียนอย่างผม อยากได้จากครูครับ..

1.จรรยาบรรณต่ออาชีพ

แน่นอน, ทุกอาชีพย่อมมีจรรยาบรรณเป็นธรรมดาสามัญลูกเสือสำรอง ไม่ว่าคนขายตูดไก่ย่าง ไปจนถึงรมต.เต้าหู้ยี้! (อันนี้ฟังดูไม่ค่อยมีจรรยาบรรณเท่าไรเนอะ) แต่ครูคือแม่พิมพ์ของชาติ มีหน้าที่แคะงัดขัดเหลา ให้นักเรียนจิตใจดี ความรู้ดี หวงแหนสิ่งแวดล้อม พร้อมใจเคารพธงชาติ, ถ้าวันใดแม่พิมพ์ชำรุดทรุดโทรมลงไปด้วยวัยที่ล่วงผ่าน แต่ในใจครูคงยิ้มตื้นตันยินดี เมื่อเห็นวันที่ลูกศิษย์เรียนจบ เป็นเจ้าคนนายคน ในเมื่อครูดีเป็นครีแก่ชาติ แต่ครูพลาดพลั้ง (ทำอะไรมิดีมิงาม) เมื่อไรถูกไล่ออกแน่!

2.อย่าทำเยี่ยงครูแต่จงเอาอย่างครู

ตอนม.2 ในคาบเรียนวิชาวิทยาศาสตร์, ครูสุนทร เล่าให้นักเรียนฟังเสมอ โดยเฉพาะไอ้พวกนั่งหลังห้อง อ่านการ์ตูน เล่นปั่นแปะ แคะขี้มูก นอนหลับน้ำลายไหล ว่า "เฮ้ยนี่พวกเอ็งจะเรียนกันไหม?!? ถ้าไม่เรียนก็ออกไปข้างนอกเลย นี่มันห้องเรียนนะ ไม่ใช่สนามเด็กเล่น!" นักเรียนเงียบกริบ พร้อมกระพริบตากันปริบๆ

"ตอนเป็นเด็ก เห็นครูตัวเล็กแบบนี้ ก็เคยเสือกไปยกพวกตีกับเขา เหล้ายาปลาปิ้งก็เอา แต่ก็ไม่เคยทิ้งการเรียน พวกเอ็งก็เหมือนกัน เกเรได้ แต่ต้องเรียนให้ได้ด้วย จำไว้!" นักเรียนซุบซิบๆ "ไม่ต้องคิดจะไปปล่อยลมยางรถครูเลยนะ มาทำที่ครูนี่