"..คนเรารักกันยาก รักยันยาก รักลำบากรักลำบน ดูใครรักสักคน โถทุกข์ทน เสียจนหม่นหมองหมาง คนเรารักกันมาก รักกันมาก ถึงใจคราก ถึงใจคราง ซานซมล้มตายพลาง เห็นวายวาง แล้วมันช่างเศร้าทรวง.."

เสียงดนตรีเคล้าคลอสู่รูหู ทะลุออกมาจากเครื่องเสียงติดรถยนต์ของลุง ที่กำลังวิ่งออกจากอุทยานแห่งชาติน้ำหนาว มุ่งหน้าตัดถนนทางหลวงหมายเลข 21 เคลื่อนที่สู่กรุงเทพมหานคร

บรรยากาศข้างทางเป็นเนินเขาขึ้นๆ ลงๆ ซ้ายๆ ขวาๆ คดเคี้ยวเลี้ยวลด เหมือนคนใจโลเลตลอดเส้นทาง มันไม่ใช่เรื่องบังเอิญหรอก มันอยู่ของมันแบบนี้มานานนมแล้ว เราต่างหากที่บังเอิญผ่านเข้ามาเจรจาทักทาย เช็คแฮนด์ทำความรู้จักกัน แล้วก็ลากลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง

"ต่างคนต่างมา ต่างที่ต่างทาง พบพรากเป็นเรื่องธรรมดาสามัญ